ความสุขอมยิ้ม :)

น้ำมันขาดแคลน คุยกับพี่แป้นก็ต้องดับไฟ (แล้วจะเห็นกันเหรอ...)

ช่วงนี้อะไรอะไรก็เครียดกันไปหมดน่ะ แม้แต่การงาน เศรษฐกิจ สังคม ความเป็นอยู่ เครียดไปหมด บางคนก็เครียดมากๆเลย เหมือนมืดแปดด้าน คิดสั้น จากไป อย่างไม่มีวันกลับ....

   เมื่อสองวันเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา เราเองก็แอบร้องไห้ คนเดียว เงียบๆ แล้วก็ร้องไห้ กลางห้อง มันคือความพยายามที่อดทนอดกลั้นอย่างมากที่สุด กับการที่ต้องแบกสิ่งหนักๆรอบตัว พอเราผ่อนปรนอย่างรวดเร็ว ของที่แบกมาก็เสียหาย....

 ตอนนี้ก็พอมีคนที่จะเข้าใจ ความจริงคือ "บางที บางสิ่งบางอย่าง ยังมีคนคอยยื่นมือช่วยเราเสมอ" เขาก็ช่วยเราอย่างดี ขอบคุณที่ยังให้ความร่วมมือกับไอบ้าคนนี้

แต่บางคนบางปัญหามันก็เหมือนช่วยอะไรไม่ได้จริงๆในช่วงนี้ ได้แต่รอคอยเวลา อย่างกับร้องเพลงของมาช่า ว่า "เวลาจะรักษา(ใจ)เราเอง" แต่ถูกป้าตี๊นาว่า "เวลาจะช่วยอะไร"

ตอนนั้นให้เพื่อนมาระบาย เพื่อนคนนี้เราเห็นเขาเป็นคนที่ขี้เล่น กวนๆซนๆ ปากบ๊อกๆ แต่ข้างในนี่ เรานึกก็สงสารเขาเหมือนกัน ปัญหามาคอยรุมเร้าตัวเขาทุกด้าน เขาก็ไม่รู้จะทำเช่นไรแล้ว ได้แต่ให้เขารอคอยความหวัง เราเองก็ไม่อยากที่จะช่วยอะไรมาก "บางทีคนเราช่วยอะไรมาก มันก็ไม่ดี มันอาจจะต้องใช้เวลา เป็นเครื่องพิสูจน์ว่า พระเจ้าหรือคนบนฟ้า ยังมองเห็นเขาหรือเปล่า เวรกรรมอาจจะลงโทษเขา เราเองก็ไม่ทราบ หรือเพราะเขากระทำ สังคมกระทำ เราไม่รู้ เราไม่ใช่เขา" 

ที่เราคิดนะ ... คำพูดเมื่อตะกี๊มันอาจจะไม่ดีก็ได้ แต่มันคงต้องใช้เวลา(ซึ้งเราก็ไม่รู้ว่าจขบ.จะไปยุ่งอะไร)

กลับมาคิดในสมัยอนุบาล สมัยยังสดใสไร้เดียงสา ที่มันเพิ่งผ่านไปแค่ 7 ปีกว่าๆ มันอาจจะยังเร็วที่จะคิดถึงสิ่งนั้น แต่สมัยนั้นมันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของหัวสมอง

- เรายังไม่รู้จักกับคำว่าเครียด แต่เราได้ยินคำว่าเครียดจากผู้ใหญ่...

- เรายังได้เล่น ได้นอนกลางวัน ชีวิตเรายังไม่มีปัญหาอะไรจะต้องแก้มากมาย เหมือนตอนโต

- เราเล่นหม้อข้าวหม้อแกง โดยไม่ต้องมาหวั่นว่าของจะแพง เพราะหม้อข้าวหม้อแกงเราตั้งราคาเอง(นี่หว่า) :P

เคยเห็นน้องเดียวพูดคำว่าเครียดในเกมทศกัณฐ์เด็ก คำว่าเครียดเลยดูน่ารัก ตอนที่สมัยจขบ.อยู่อนุบาล ก็ชอบพูดคำว่าเครียด โดยเราเองก็ไม่รู้ว่าเครียดคืออะไร อยากเครียดมั่ง อยากทำงานหนักๆ เห็นพ่อ แม่ ทำกัน ทำงานยุ่งๆ นึกแล้วยังขำตัวเองไม่หาย

พอเราได้สัมผัส ก็อยากกลับไปเหมือนกัน คงไม่ต้องมาทำเป็นเซ่ออย่างกับส้วมซึมยังไม่ซ่อมแซมอย่างนี้ ไม่ต้องเครียดก็ดี ยิ้มให้มันชื่นบาน สบายจิต สบายใจซะ

....พูดงี้ เป็นเด็กอนุบาลดีกว่า มาเต้นพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่งและเพลงของสโมสรผึ้งน้อยกัน เต้นออกกำลังกายกับครูแฉล้ม ครูอ้วน ครูจอย ครูเน ครูติ๋ม ครูจิ๋ม ครูเผือก ฯลฯ สักพักก็เรียน กินนม เรียนๆๆ กินข้าว นอนกลางวัน ครูก็ไปซื้ออาหารที่โรงอาหารตรงกันข้ามมาทาน กินแกงอะไรสักอย่าง หอมฉุยมาถึงที่ฉันนอน ต่อมาก็ตื่น พับที่นอน ปะแป้ง ทานอาหารว่าง เรียนๆๆๆ กลับบ้าน นอน...

เด็กอนุบาลโรงเรียนเซนต์ฟรัง 555555

คิดถึงไม่หายเลย ช่วงเวลาอยากเครียดน่ะ ตอนนี้เครียดจนประสาทDakแล้ว เฮ้อ...

เอาน่า ยิ้มๆ :) มาเต้นกันนะ 

รูปสมัยอ.2-อ.3งับ ไออ้วนตรงกลางก็ไม่ใช่ใคร กะพ้มเอง ส่วนพี่ฝาแฝด2คนที่อยู่ข้างๆ โตเป็นสาวหมดแล้ว คนนึงตอนนี้ก็เครียดจัด อีกคนเครียดจนแอ๊บแบ๊ว เฮ้อ.... -*- (ทุกข์แต่ขำค่ะ 5555)

ช่วงนี้ไม่ค่อยมาอัพเลย เพราะอยู่ในช่วงหมดมุข ไม่มีเรื่องจะอัพ แต่แว๊บๆแถวบล็อกคุณแป้นแร้นน่ะ ซึ่งก็มองอยู่ห่างๆ แต่ก็เริ่มกระดื้บมาเรื่อยๆแล้ว(มั้ง)

เต้นกันเหอะ :)

ขอเอาเพลงออกเน้อ

edit @ 24 Jun 2008 22:47:50 by อิสรเอม